Gedicht van Ine

Mien jeugd.

Ik dink dök truuk aan mien jeugd,
det waas neet altied vreug.
Grevelsteinkes in mien kneen,
det kins se noow nog altied zeen.

Ik kwaam met de vinger tösse de deur,
dor waas ein half kootje aaf.
Ik bin neet zónne zeur,
maar mien vingers woorte noeëts mier gaaf.

Maar zörg hads se neet wie op vandaag,
men fietste gewoeën door d’n daag.
De keeks neet achteroet en ouk neet veuroet,
gewoeën ‘nnen ónbezónnen blaag.

‘n Tent bouwe met mam eur laken,
speule in miene poppenhook.
En van ‘n alde doeës ‘n weegske maken,
of lekker lui op bed met ‘n book.

Os leef oma rakten wej plotsling kwiet,
en ware we gans van de kaart.
Opa kwaam beej ós in hoes veur lange tied,
dao hebbe we fijne herinneringen aan bewaard.

Maar in d’n tienertied ware weej strabante,
ein pak OMO laegkiepe in de fontein.
Maar de pliesie wist al van wante,
en det vónden mien elders echt neet fijn.

Dan kreeg se ein pak slaeg,
det ware weej hiel snel vergaete.
Want dich waas al onderwaeg,
um wat nies oet te gaon vraete.


Ine Wilbrink

 

Aanvullende gegevens