Gedicht van Ine

Corona.


De wereld draait altijd door,
maar staat nu even stil.
Er zijn geen woorden voor,
geen schreeuw, geen gil.
Straten. stil en verlaten,
’t hele land op slot.
Mensen zijn in alle staten,
wachtend op hun lot.
Vele tranen vloeien,
mensen voelen zich kil.
Maar de lentebloemen bloeien,
want de natuur die staat niet stil.
Je hoort de vogels fluiten,
veel meer dan normaal.
Kinderen willen naar buiten,
zo zijn kinderen nu eenmaal.
Kwetsbare mensen treft het hard,
als je geen afscheid nemen kan.
Dan zijn ze helemaal verward,
en begrijpen er weinig van.
Arm of rijk, jong of oud,
onderscheid is er niet.
Deze crisis laat niemand koud,
hopelijk stopt snel al dat verdriet.


Ine Wilbrink

 

 

Aanvullende gegevens