Gedicht van Ine

Vastelaovend.

 

Vastelaovend viere weej neet mier,
ós alde knäök wille neet mier oet de knup rake.
Maar wat waas ‘t vruger idders kier,
schitterend um det mei te make.

 

Miene pap leep met ós elk aan ‘nnen erm,
hae droog ‘nnen hoeëgen hood op zien bölke.
Mien vriendinneke en ik hadden ‘t neet werm,
inkel gekleid in ‘n antiek babyschölkske.

 

Ós mam die kwaam later pas,
die had ‘t te drök.
En waas eigelik ouk neet in eur sas.
want zeej hat ouk nog pien in de rök.

 

Zeej hat nog noeëts ‘nne dröppel gedrónke,
maar pap wist eur um te praote.
En zeej waas al hiel rap beschónke,
en kós ‘t vals zinge neet laote.

 

Pap zei ‘en noow gaon we nao hoes,’
zeej waggelde euver de straot.
Nao ‘n half oor ware we intelik thoes,
en onderwaeg haet zeej allein maar gepraot.



Miene God waat waas zeej beschónke,
en haet in ‘t park ouk nog euvergegaeve.
Ze heet noeëts mier gedrónke,
veur de rest van eur laeve.


Ine Wilbrink

 

Aanvullende gegevens