Van Kontaktblad naar PUNT 7

PUNT digitaal


Vijftig jaar geleden bestonden er nog geen computers en tekstverwerkers. Het Contactblad moest dus netjes overgetypt worden. Dat gebeurde op grote vellen die daarna door de stencil-machine gerold moesten worden. Natuurlijk werden daarbij wel eens fouten gemaakt. Die werden weggelakt met rood spul, wat eerst moest drogen en daarna kon de tekst gecorrigeerd worden. Dat was altijd een heel geklieder, wat weer zichtbaar was in de uitgaven. Het stencillen zelf was een hele operatie die ook al niet vlekkeloos verliep. Menig redactielid kwam na een stencil-sessie besmeurd thuis….


De komst van computer en bijbehorende tekstverwerker waren dus een groot goed. Maar onbekend was ook toen al onbemind en zeker in de eerste jaren van digitalisering waren lang niet alle redactieleden van het nut overtuigd. Die bleven hun artikelen nog een hele tijd getypt aanleveren. Wat betekende dat de secretaris alles weer moest overnemen in de tekstverwerker. Cor van den Hombergh ging het eerste overstag en leverde trots briefpapier met logo aan dat hij op zijn pc gefabriceerd had. Paul Huver ging mee en begon zijn artikelen ook op de pc te fabriceren.
Nu is dat niet meer weg te denken. Alle artikelen worden digitaal en via email aangereikt. Wat een verademing is voor de lay-outer!

 

PUNT kreeg een heuse website, www.wijkbladpunt.nl, waarop telkens de meest actuele uitgave te zien is. Met die website bereiken we ook een breder publiek dan alleen de wijkbewoners. Zo meldde Jo Peeters (zie het artikel “Wie ik nog ein jungske waas”) dat hij via de website altijd geïnformeerd blijft over het wel en wee van de Smeliënkamp.

 

In deze tijd van “afstand-afstand” maken we dankbaar gebruik van digitalisering. Redactievergaderingen konden niet meer plaats vinden, maar dat werd ondervangen door intensief emailverkeer. Niet zo gezellig, maar wel effectief en efficiënt. Ik denk dat jullie er weinig van gemerkt hebben.
Twee weken geleden hebben we weer een “digitale stap” gemaakt: een redactievergadering on-line. En zo zat ik opeens met vier heren , die wat zenuwachtig aangaven dat het hun ‘eerste keer’ was te zoomen…. Dat ik dat nog mocht meemaken!

Het ging wonderbaarlijk goed. Dankzij de hulp van kleinkinderen en vrouwen. En er werd heel wat afgelachen.

 

 


Jullie zien: we blijven met de tijd meegaan!

Annet Schreurs

 

 

Aanvullende gegevens