Geluk

Ik moet het met u hebben over geluk. Met name het mijne. Misschien ook het uwe.

 

Als zondagskind zou ik het geluk aan mijn kont moeten hebben hangen. Als ik terugkijk is dat ook zo. Niet iedereen krijgt de kans om te studeren, te worden wat je wil en her en der een Afrikaanse droom te vervullen. Ik wel.

 

En het houdt niet op: toen ik de pech had een rugkwaal te krijgen, met lamme benen tot gevolg, had ik het geluk, dat een niet met naam te noemen virus alles op zijn kop zette en ik sneller dan verwacht kon worden geopereerd. Met als gevolg, dat in de tijd dat alles beperkt was, mijn beperking minder storend was en ik mijn revalidatie kon oppakken, zonder een ander te veel te kort te doen. Geluk (bij een ongeluk)!
Geluk heb ik met collega’s, die zonder morren een stap extra deden voor mij. Zowel dokters als assistentes en alle anderen. En ook patiënten, die het accepteerden, dat ze tijdelijk hun ei, waar nodig, bij een collega moesten leggen.
Al met al sta ik bij veel mensen in het krijt, ook bij mijn betere helft. Zij mocht de boodschappen doen en de tuin bijhouden. Alweer zonder commentaar.

 

Natuurlijk oogst je wat je zaait, maar voor mij betekent dit alles gewoon puur geluk en dus tel ik mijn zegeningen.

 

Nu denkt u, wat een roze verhaal. En waarom moet ik dat lezen? Ga gewoon weer aan het werk!
Nou, dat zit zo: door veel tijd thuis door te brengen kijk je naar je wereld door een andere bril. Je mist de dagelijkse stress en beslommeringen, waardoor je eindelijk weer eens ziet wat belangrijk is en wat niet. Dat de keus die ik ooit heb kunnen maken, waardoor ik in de Lambertuskerk voor huisarts kan spelen, puur geluk betekent.
En zo tikkend op mijn terrasje op een zwoele avond bedenk ik dan, dat ik iedereen gun om eens na te denken hoeveel geluk en pech je nou eigenlijk hebt. En dat de balans positief uitvalt. Dat scheelt een misschien een hoop bezoekjes aan de dokter!

 


Ronald Albronda

Aanvullende gegevens