Met de hond door de wijk

Of ik op de hond wilde letten voor een week. Mijn zoon gaat met zijn gezin een weekje op vakantie. Eerst moet je op je kleinkinderen letten, zijn die groot dan komt er nog een hand-enbinder bij!

Nu moet ik wel bekennen: ik heb niks met honden. Dit zal wel te maken hebben met een trauma uit mijn jeugd. Het begon op mijn 6e jaar. Op weg naar de kleuterschool, in de klas bij de kleine zuster, liep mijn route via de Pepijnstraat en de Smeliënkamp. Een route die in die tijd autoveilig was. Wat niet zo veilig was, waren twee honden. De eerste was een kleine keffer bij Paardenhandelaar Frankena. Met veel geblaf en op zijn korte pootjes joeg hij mij bruine strepen in mijn onderbroek! Was dit gevaar voorbij dan kwam al vlug de 2e kielf. Dit was een keeshond, of zoiets, en wel bij de Smeliënboerderij van Sef en Drieka Vallen. Deze liet zich niet horen en was een soort sluipmoordenaar. Als een bezetene rende ik hier dan weg. Gelukkig stopte hij 100 meter verder.

Ik denk dat ik op die schoolroute mijn sprinter-kwaliteiten heb opgebouwd voor mijn atletiekcarrière bij Festina. Mijn route was door deze voorvallen vaak via de van Haefstraat en Nieuw-borgstraat naar school.

Door het uitlaten van de hond voelde ik me na jaren als pensionado weer deelnemer aan het arbeidsproces: om 8.00, 12.30, 17.00 en 23.00 uur, moest ik me bij meneer melden.
’s Morgens voor een klein rondje. De middagronde een flink stuk en dan volgde nog twee keer een klein rondje. En dat 7 dagen lang! Nu woon ik vlak bij het mooiste plein van Blerick: het Lambertusplein. Dat is een groen oase en ik begrijp nu ook waarom, als ik de aantal honden tel die er lopen. (Ik deed wat de hond deed netjes in een zakje). Aan bemesting geen gebrek.

Bij de middagronde betrok ik het Kazerneterrein in mijn route. Venloos hoop en ook een hoop hondenrestanten. Op mijn route kwam ik o.a. een dame (met hondje) tegen die steeds in gesprek met me wilde. Geen probleem, maar na een paar dagen kreeg ik het idee dat ze me aan het stalken was. Ze vond het wel gezellig om met me op te lopen, voegde ze me toe. Ik heb in overleg met mijn lieftallige eega de route verlegd. Een verademing op een aantal fronten Op de oude route telde ik regelmatig de troep die er lag. De topper was de oprit naar de Stadsbrug: 120 stuks afval op 50 meter.
Het speelveldje en hondenpad bij de oude Lambertuskerk en Tuindorp lagen er zeer goed bij. Dit dank zij de woensdagmorgen prikploeg: Chapeau!!

De moraal van dit verhaal: Zoek je gezelschap en aanspraak neem een hond, gooi geen troep weg, en wil je meer bewegen: inderdaad, schaf een viervoeter aan. Ik houd het toch maar bij mij joggen bij Orion.

O ja: houd de wijk en je omgeving schoon, zodat de prikboys in een paar tellen klaar zijn op hun route in onze wijk!!

JoJa

Aanvullende gegevens