Wie gebruikt er nooit een pilletje?

Allez, Allez Les Coureurs en Route!!

 

Ook de befaamde voorjaarsklassiekers gemist? Ik zeker wel. Mooi om te zien hoe de coureurs zich pijnigen om deze ritten uit te rij-den. Deze inspanningen zijn bovenmenselijk! En of dit allemaal alleen op een goed ontbijt gaat met een vitamine pilletje? Wie gebruikt er nooit een pilletje? Hoofdpijn, spierpijn, keelpijn enz. enz. Dan zijn er nog de feestpilletjes op festivals. Deze pilletjes bedoel ik allemaal niet. Nee het zijn de pilletjes om wat harder te fietsen, hardlopen, enzovoort.  Het wielrennen is de baken hiervan, van recreant tot prof, en zeker tot zo’n 15 jaar geleden, waren er heel wat in het peloton die deze “snoepjes” gretig innamen.

 

Mijn kennismaking, aan de andere kant van de pillenlijn, begon als soigneur (wat een mooie naam, klinkt veel interessanter dan masseur) met wielrenners op de massagebank. Na enkele behandelingen kwam al gauw de vraag om wat extra kracht. Hier was ik niet in thuis. Echter, ik had een coureur op de bank die een topper was geweest en nu nog als veteraan om de prijzen reed. Hij wist er alles van. Regelmatig werd ik ingehuurd op kermiskoersen in België, het bekende rondje om de kerk. Hier waren fikse geldprijzen te winnen maar ook koelkasten etc. Daar wilde de jongens wel voor fietsen en wat extra kracht voor innemen. Mijn coureur had een leuke bijverdienste aan deze rondes, de zakjes en de guldens en francs werden regelmatig uitgewisseld.

 

“Hoe kom je eraan, toch niet via de apotheek en artsen bij ons?”. Hij lachte wat en zei “kom maar een keer mee”.
Op een vrijdag voor de Vastelaovend togen we met mij oude eend 2CV naar zijn adres. Via de Napoleonsbaan over de grens naar Maaseik. Ik moest stoppen voor een tamelijk groot gebouw: Bejaardenhuis. Ik dacht ”Hier bij de senioren?”. We liepen over de gang en in een van de kamers van, ik zal zijn naam niet noemen, gingen we naar binnen. Een oudere heer verwelkomde ons vriendelijk, genietend van een sigaar en drankje. Wij kregen ook een drankje aangeboden.
Onze coureur deed zijn bestelling. Hij vroeg ook naar een bepaalde dope. “Allez”, antwoordde de oudere heer, “hiermee kunt ge iedere col als eerste bestijgen, echter uw vrouw bestijgen zal dan danig afnemen”. Onze coureur koos er toch maar voor om dit product niet te bestellen! Netjes noteerde de bejaarde heer de bestelling en gaf hem 3 briefjes waarna hij een mooi kistje sigaren een fles drank en ik denk wat francs, in ontvangst nam. Wat bleek? De bejaarde was een gepensioneerde arts en de briefjes recepten. Een bijverdienste voor deze pensionado.
Met de recepten togen we naar de apotheek en alles werd netjes geleverd en natuurlijk betaald! Vol ongeloof vroeg ik of dit normaal was. “Ik ken die man omdat ik een paar jaar voor een Belgische ploeg gereden heb en hij was de pillendoktor,” was het antwoord.

 

Op de terugweg gingen we nog wat drinken bij een Etablissement met een schimmig uiterlijk. Daar sprak een Duitse dame ons aan. Ze vroeg waar we heen gingen, want ze moest naar Keulen Fasching feieren. Geen probleem, ze kon achter in mijn 2CV mee. De coureur ging gezellig achterin naast haar zitten. Ze deed volgens mij licht werk in Maaseik. Op de terugweg heb ik mijn achter-uitkijk spiegel wat gericht op de achterbank. De coureur en das Fraulein amuseerden zich best. Ik moet ter bescherming van hem zeggen dat hij zich nog redelijk netjes gedroeg. Op deze zaterdag voor de Vastelaovend kreeg ik zo als jongeling in een paar uur wat levenslessen cadeau. Nadat de dame netjes afgeleverd was op station Venlo kon ook voor mij de Vastelaovend beginnen.

 

Ik heb me nooit gewaagd aan die pilletjes. Och ja, een keer toch wel. Ik had de spelers van een amateurclub van een van de Maasdorpen op mijn bank voor blessure behandelingen. Ik was voor hun een wonderdokter. De club stond op het punt kampioen te worden. De trainer vroeg of ik niet wat extra’s had voor de spelers voor de beslissende wedstrijd!? “Dat kost behoorlijk wat”, zei ik. “Geen probleem”, zei hij. Goede raad was duur. Na een paar uur was ik eruit: wat paracetamol, wat gekleurd snoepgoed en dit allemaal in de vijzel en dan verdelen in poederpapier voor de 16 spelers. Ze werden glansrijk kampioen en ik kon in dit dorp niet meer stuk. Heb net niet een standbeeld gekregen op het dorpsplein!!

 

JoJa

 

Aanvullende gegevens