Net van Zus

Priesterke-speule


Op facebook kwaam ’n foto veurbeej van ’n jungske det priesterke aan ’t speule waas. Veur ’n ech altäörke en met ’n ech kezuifelke aan ging hae zoeë te zeen gans in zien spel op.

 


Det stökske kattelieke indoctrinatie hebbe weej aevel in ós opvoeding gemis. Ze ware beej ós neet zoeë kerks. Teminste de vrouluuj neet. De mansluuj waal, maar die ware altied weg um te werke. Pap noom ós op zóndaag mei nao de kerk en mam vónd det al lang prima wat dan had zeej ’n eurke rös. Zeej waas al nao de vruugmis gewaes. Det zag zeej teminste. Ós mam ging nogal praktisch met ’t geluif um. Pestoeërs, keplaons, zusters… ze kóste allemaol op bezeuk kómme, woorte wie idderein gasvreej óntvange en krege dan ’n pak kóffie of ‘nnen täöt kukskes mei. (“De mos dinke Net, det zien ouk klante.”) Maar zeej kóste neet van eur verwachte det zeej aan kerkelikke toe-stande meideej, want “Dao heb ik ech gennen tied veur, ik heb de zaak!” Ouk de hier-oëms en tant-zusters die op verkansie kwame woorte met alle egards behandeld en krege ‘nnen vette zaegen nao as zeej weer aafhouwde.


Priesterke hebbe weej waal gespeuld. Aevel met ‘’n altäörke van alde doeeze. ’n Ech altäörke! Weej dachte dor neet aan um det te vraoge. Det stónd ech neet op ós prioriteite-lies van ‘heftige verlangens’. (Die lies verandere nogal ens en varieerde van tillevisie wies knikkers). Ós mam zoel trouwes gevraog hebbe of weej nog waal riechtig tikde. Weej hadde ouk gen ech kezuifelke. Weej zóchte waal waat tösse de vastelaovendploete of hónge ós ’n alde gordien um.

 

Ós priester-spelkes ware altied verbónde met begrafenisse. En weej hadde zoeë van die periodes det begrafenisse gans populeer beej ós ware. De aanleiding waas meistal det dor ’n biees himelde. Om de gas maond goof dor waal ‘nne goldvis, ‘nne kanarie, ’n kiep of ‘nne knien de geis. Beej laeve en welzien hadde weej weinig met die bieeste op, maar as dor doeëje vele dan stónde weej veur aan um dor palaver euver te make. Van opa krege weej un sigarekisje (Hofnar), van tant waat snabbels stóf en zoeë woort de goldvis of kanarie opgebaard, versierd met waat paerdeblome.

 

Veur in d’n haof woort ’n kuulke gegrave en achter in de haof woort ’t altaor gebouwd. Want dor meus neteurlik waal ‘nne lange waeg te loupe zien veur de begrafenisstoet, anders waas ’t te gauw veurbeej.
De rólle ware altied ‘t zelfde. As aldste waas ik ceremoniemeister en meus ik de kis drage. D’n aldste jóng woort priester en kreeg ’n alde gordien umgehange. De res waas “volk”. Det ware zeej alzelaeve en smeis kwame zeej in opstand umdet dor eine van ’t volk ouk priester woel zien. Maar die rebelse toestande woorte door de gevestigde elite rap de kop ingedrök.

 

Langzaam en statig lepe weej de paad aaf nao ’t altaor. De ceremoniemeister met kis veurop, dan de priester en daonao ’t volk. Dök meuste weej halverwaege weer truuk umdet dor eine van ’t volk nao de plee meus of umdet ’t volk neet plechtig genóg leep. Dan kóste we weer opniej beginne. Beej ’t altaor prevelde de priester van alles in ’n onbegriepelik taaltje. En as ’t volk zich begós te reure umdet ’t waal erg lang deurde krege weej de zaegen mei en zag de priester plechtig, onderwiels det hae ’n kruuts makde: “Conny Froboes”. 

 

Dan leep de stoet weer statig nao ’t graaf. As dor eine van ’t volk nog waat woel zegge moch det dao. Bezónder indrökwekkend waas de lijkrede van jóngsten broer wie ziene knien ’t begaeve had: “Hier ligt Duffy, hij was geen suffie.”  ’t Graaf woort dich gegoeid en ’t gezelschap kreeg van mam ’n glaeske exota. Want beej ’n begrafenis huurt ‘nnen borrel.

 

Daonao hadde weej de smaak te pakke en ginge weej op zeuk nao doeëje veugelkes en pierikse um te begrave. Wies opa melde det hae dor genóg van had um beej ’t spaje allemaol sigarekisjes taege te kómme. Taege daen tied hadde weej ’t ouk waal weer efkes gehad met begrafenisse….

 

Ik wins óch ’nne gooje roetsj en ’n good niejaor!


Net van Zus

Aanvullende gegevens