Advocaatje leef je nog....?

De vaste rubriek van Paul Huver

Vreugde en verdriet liggen vaak dicht bij elkaar.
In het kader van mijn vrijwilligerswerk kwam ik in contact met een vrouw van tegen de dertig, moeder, die het, zacht gezegd, niet gemakkelijk heeft in haar leven. Deze jonge vrouw bewonder ik om haar moed en doorzettingsvermogen. Om niet altijd met problemen bezig te zijn doet zij ook nog vrijwilligerswerk. Daar hadden we met een paar mensen besloten eens een grote schoonmaak te houden op een deel van het terrein, waar maar alles werd neergesmeten en dat eigenlijk als stortplaats gebruikt werd. Grote aanhanger geregeld waar alle troep op kon, alles in de hand nemen en dan de keuze maken: ofwel op de aanhanger, ofwel fatsoenlijk opruimen en op zijn plaats zetten. De vrouw zou om 11 uur komen, want voordien had zij nog een afspraak, had ze gezegd.

Stipt om 11 uur verscheen ze. Ze zag er uit om door een ringetje te halen. We hadden toch gezegd dat we gingen opruimen? Dan doe je toch oude kleren aan? We gaven haar een oude trui en omdat ze nogal klein van stuk is, konden alleen nog haar broekspijpen vuil worden. Ze begon onmiddellijk te sjouwen. Brokken puin, verrot hout, verroest ijzer, enfin, alle vuiligheid die er lag, smeet ze enthousiast de aanhanger op. Na tien minuten staat ze keihard te lachen. Wij zagen geen reden om te lachen. Daarop vertelt ze: ”Omdat het vandaag internationale vrouwendag is, heeft een vriendin me getrakteerd op een behandeling bij een manicure. Dat was de afspraak die ik vanmorgen had.” Ze stak haar handen uit met de bovenzijde naar boven. We zagen prachtig verzorgde handen, mooi geverfde nagels: daar kon je zo mee naar een bruiloft. En toen draaide ze haar handen om en zagen we de vuiligheid aan de binnenkant van haar handen. We konden ons voorstellen hoe die mooi gemanicuurde nageltjes er wat later op de dag zouden uitzien. Ze lachte vrolijk: ”Vanmorgen heb ik genoten van de mooie handjes en nu geniet ik ervan me eens lekker samen uit te sloven. Het is goed zo.” Ze zag ook de humor in haar leven.

Zaterdag 24 maart zag ik veel verdriet bij Onze Beestenboel. Er is veel energie gestoken om het prachtige speelpark op het Auxiliatrixterrein klaar te maken voor de seizoensopening op 2de Paasdag. Omdat iedereen welkom is en de toegang gratis, verwachten we vanaf 10 uur veel bezoekers met hun kinderen. Die morgen werd ontdekt dat enige vandalen enorm tekeer waren gegaan op het terrein, in de stallen en met de dieren. Vernielingen, schade, ravage, dieren met pijn en wonden. Terwijl de een bezig was met de politie, de ander met de dierenarts en opvang van dieren, begon weer iemand anders alle vrijwilligers op te trommelen om te helpen opruimen en zo veel mogelijk te repareren. Al gauw waren zo’n 20 mensen in de weer. En ’s avonds? De vreugde was groter dan de boosheid: je zag nauwelijks meer wat er die nacht gebeurd was. De dieren bleken niet vergiftigd. De saamhorigheid maakte iedereen blij. Nog dagenlang werd ons hulp aangeboden. Daar word je warm van.

De politie had veel werk. Terwijl ze bij ons hun recherchewerk deden, werden de agenten twee keer gebeld om ergens anders een onderzoek op te starten. Dat ging natuurlijk niet. Toen ze klaar waren vertelden ze, dat ze nu ook nog een heel proces-verbaal op papier moesten gaan zetten. Dan begint mijn advocatenbrein te werken. Als die mensen nu gewoon een dictafoon in de hand hadden gehad, konden ze al hun bevindingen inspreken. Als er dan op het politiebureau mensen zouden werken die de ingesproken tekst uittypen, zouden de agenten onmiddellijk naar de volgende klus kunnen gaan en al hun werktijd kunnen zetten in echt recherchewerk. In Duitsland schijnt dat een enorme vooruitgang opgeleverd te hebben. De politie krijgt veel meer echt politiewerk gedaan op een dag. En in plaats van dure politieagenten op te leiden (en maar half te gebruiken), zet je naast de agenten een paar veel goedkopere secretaresses, die weer plezier hebben in het uittypen van de ingedicteerde processen-verbaal. Want aan dat laatste ontleent geen enkele agent enige arbeidsvreugde. Het idee is wel al bedacht bij de politie, maar van uitvoering is het nog niet gekomen. Jammer.

Reageren? Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.