Kinderspeel-paradijs
Twee vrouwen, ieder twee kinderen en een van hen heeft nog twee logeetjes. Samen dus 6 kinderen, tussen de 3 en de 7 jaar. De dames besloten op een druilerige dag met de kinderen naar het overdekt kinderspeel-paradijs Ballorig in Venlo te gaan. “Want dan hoeven we niet constant op ze te letten”, hoorde ik een van hen zeggen. “Oh nee?”, dacht ik.
Met twee van die kinderen nam ik een half jaar eerder hetzelfde besluit. Niet om niet op ze te hoeven letten, maar omdat ze dat altijd leuk vinden. De oudste van 5 vroeg of hij even op de trampolines mocht, buiten mijn gezichtsveld. Dat mocht, want de 3-jarige wilde natuurlijk wat anders en die wilde ik zeker niet uit het oog verliezen. Na een kwartiertje wilde ik wel even weten wat de oudste deed. Ik zag hem niet op de trampolines en wandelde eens rond tussen alle speelmogelijkheden. Ik vond hem niet. Dan ga je toch wat serieuzer kijken. Ik vond hem niet. Ik pakte de jongste op de arm en liep systematisch door de ruimte. Hij was al een half uur weg en ik wilde hem nu echt vinden. Ik vond hem niet.
Ik moest denken aan ouders die een kind in de winkel kwijt raken of op het strand uit het oog verliezen. Schrikbeeld. En hoe kon het nu dat in de afgesloten ruimte waar ik was een kind van 5 niet is te vinden. Op dat moment belde ook nog een der ouders op mijn mobieltje. “Jawel hoor, de kinderen vermaken zich uitstekend.” Toen bedacht ik: als iemand een kind zou willen ontvoeren, heeft hij hier een kans. Als ik andermans kind onder de arm zou grijpen en naar buiten zou lopen met een gillend kind, denkt iedereen:”Dat kind wil gewoon niet naar huis en die vader treedt krachtig op.” Ik begreep dat personeel aanspreken, politie bellen, ouders waarschuwen, voorlopig allemaal geen zin zou hebben. Gelukkig zag ik het kereltje 10 minuten later gewoon springen op een kussen. Zelden zo opgelucht geweest.
Reageren? Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
