Twee honden en twee vrouwen
Dit wordt geen kerstverhaal. Dit wordt een verhaal “uit het leven gegrepen”, in de meest letterlijke zin van het woord. Twee honden en twee vrouwen.
Een hondje met de naam Teun, is klein maar dapper, leeft in een gezin van vader, moeder en twee dochters, kent zijn plekje, is liefdevol opgenomen door zijn baasjes.
De ander, een pitbull, is groot en sterk, ziet er prachtig uit, is net via marktplaats liefdeloos verhandeld en terechtgekomen in een onbekend huis. Bij de eerste gelegenheid en op een onbewaakt moment loopt hij de straat op en verdwijnt.
Kort daarna wordt Teun, vredig bij zijn baasje aan de lijn, kansloos gegrepen in de kaken van de pitbull. Dood. Ik stond erbij, keek ernaar en was geschokt, evenals de vele anderen die het zagen en van wie enigen Teun trachtten te redden.
Twee vrouwen. De een doet haar jas aan en laat haar hondje uit. Het is koud maar rustig weer. Plotseling wordt haar hondje gegrepen door een doelgericht aanstormende pitbull, die haar hondje onder haar ogen vermoordt. Totaal ontzet schreeuwt ze om hulp, hulp die komt maar tevergeefs zal zijn.
De ander stormt zonder jas, met haar baby op de arm de nieuwe, ontsnapte hond achterna, maar verliest hem uit het oog. Kort daarna ziet ze een straat verder een oploopje, hoort gegil, ziet dat haar hond zijn kaken klemt om een hondje, tracht in te grijpen maar is te laat. Ze stort ineen, ontzet om wat is aangericht.
In alle commotie van volkswoede, politie, dierenarts, dierenambulance enz., verstrijkt veel tijd. Minstens een uur. Zelden zoveel hulpvaardigheid bij elkaar gezien.
Tenslotte: de ene hond is dood, de andere afgevoerd. Twee vrouwen vallen elkaar om de hals, huilend maar troostend. Beiderzijds. De zichtbare kracht van vrouwen in oorlogstijd. Wat zijn ze sterk.
Even iets heel anders. Vorige maand bestond ons kantoor alweer 20 jaar. Dat moest gevierd worden. Aan mensen die mee wilden vieren en die een cadeautje wilden geven, werd gevraagd een bedrag te storten op de bankrekening van Onze Beestenboel in Venlo.
Dat is een van de dingen waar ik me als vrijwilliger mee bezig houd.
Onze Beestenboel zit op het Auxiliatrixpark. Er is een knuffelwei met aaibare dieren, zoals ezels, schapen en geiten. Er zijn pony’s waar kinderen een ritje op mogen maken. Een varkensverblijf met grappige zwijntjes. Een binnenverblijf voor de kleine dieren, zoals konijnen en cavia’s, die naar hartenlust geknuffeld mogen worden. Er is een circusdorp met Pipowagens, waarin de kleintjes met poppen en knuffels kunnen spelen. De speeltuin met klim- en speeltoestellen is een grote zandbak. Traptractors, fietsjes en ander speelgoed mogen worden gebruikt. In het kabouter-adoptiedorp leiden talloze tuinka-bouters en andere sprookjesfiguren een rustig leventje. Het terras is een honk van gezelligheid, waar bewoners van het Zorgpark en andere bezoekers kunnen genieten van een kop koffie, thee of een glaasje limonade. Het is er heerlijk in de natuur.
Onze Beestenboel is gratis. Iedere dag van 10.00 tot 17.00 uur (’s winters tot 16.00 uur) is iedereen er welkom. Bij een beetje mooi weer is het er zo fantastisch, dat u de kinderen nauwelijks meer mee naar huis krijgt.
Onze Beestenboel krijgt geen subsidies. Ik zet me er graag voor in. En wilt u weten hoe groot het cadeautje bij gelegenheid van onze kantoorverjaardag was? Wel, Onze Beestenboel ontving € 2341,-. Daar zijn we hartstikke blij mee.
En om toch in kerstsfeer af te sluiten: toen de juffrouw op school aan de kinderen vroeg wie de namen kende van de papa en mama van Jezus, antwoordde mijn kleinzoon van 4 vol overtuiging: ”Suske en Wiske”. Op dat gebied heeft deze opa misschien nog wat over te brengen op zijn nageslacht.
Reageren? Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
