Goede en slechte advocaten
Nou had ik me toch zó voorgenomen om de naam Wilders niet in wijkblad PUNT te laten vallen. Niet dat ik bang ben dat mensen het niet met me eens zijn. Dat gebeurt me regelmatig. Pas geleden schreef een lezer me nog:”Ik zal over de inhoud van een van u verhalen niet ingaan, waarbij u uw mening over een misdrijf oplegt, is destijds bij mij totaal verkeerd gevallen. Hiermee gaat u aan u de doelstelling van u stichting voorbij.” (einde letterlijk citaat). Nou is de doelstelling van de stichting het bevorderen van contact tussen de wijkbewoners. Dat is dus met deze reactie gelukt. Maar wat ik met mijn columns ook beoog, is voor de hand liggende opvattingen en meningen eens tegen het licht te houden. Er wordt me te gemakkelijk geoordeeld over mensen en zaken. Met mijn “tegenlicht” kan ik misschien wat nuance in het denken brengen. En dat is goed voor alle contact tussen mensen.
Je hebt goede en slechte advocaten. En je hebt advocaten met moraal en zonder. En alles wat daartussen zit. De meeste jongens en meisjes die ik als advocaat mee heb helpen opleiden, beginnen met idealen. Ze willen onrecht bestrijden, mensen helpen, sociaal zwakkeren ondersteunen. En daarmee natuurlijk ook een boterham verdienen. Hoe ver ga je in het willen verdienen van die boterham? Daarin ben ik duidelijk: we streven geen onrecht na, ook al verdient het gouden bergen. We gaan geen dingen doen die wij zinloos vinden, ook al wil de klant het zo graag en betaalt hij er dik voor. En we gaan de rechtbank niet belasten met dingen die daarbuiten opgelost kunnen worden.Een klant van mij moest een reuzebedrag betalen aan een bedrijf. Hij vroeg mij hem bij te staan, want het contract dat de eiser voorlegde was niet door hem ondertekend. Er volgde een procedure op leven en dood, die zich eindeloos voorttrok en handen vol geld kostte. Getuigenverhoren en een rapport van een handschriftdeskundige zorgden voor veel tijdverlies. De klant verloor de procedure, omdat de handschriftdeskundige vaststelde dat de handtekening met 99,9% zekerheid van de klant was. Toen ik de klant daarmee confronteerde begon hij te glimlachen. Hij zei:”Paul, toen de procedure begon had ik geen geld om die eiser te betalen. Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en gaat het weer goed met mijn bedrijf. Dus nu betaal ik graag, terwijl ik anderhalf jaar geleden failliet zou zijn gegaan. Sorry, dat ik tegen je loog, maar ik wist dat je de procedure niet zou hebben gedaan als je de waarheid wist.” Ik voelde me misbruikt.Nu Wilders. Hij vroeg de Friese advocaat Wim Anker (van de bekende broers Anker en Anker) hem te verdedigen in het proces dat tegen hem wordt gevoerd wegens haatzaaien etc.. Dat Wilders naar de broers Anker ging is logisch: zij hebben ervaring in het verdedigen van politici die worden vervolgd wegens hun uitlatingen. En zij kennen de nationale en internationale jurisprudentie op dit gebied. Anker maakte met zijn team een strijdplan, dat goed onderbouwd was. Maar Wilders was niet gecharmeerd van de rechtskundige strategie van de nuchtere Friezen. Anker laat daar over optekenen:”Hij wilde zo veel mogelijk procedures en zittingsdagen. Hij gaf aan dat enige toeters en bellen wel wenselijk waren. Onze kantoorcultuur is: geen publiciteit zolang de zaak onder de rechter is. Wij hebben de regie, niet de cliënt.” Het antwoord van Wilders was helder:”Ik ga naar een ander kantoor.” Hij ging naar een kantoor dat publiciteitsgeil genoemd mag worden. U hebt in de krant kunnen lezen wie het werd. Hulde aan de gebroeders Anker, die goud hadden kunnen verdienen aan Wilders. Want Wilders is bereid de rechter te gebruiken om zo veel mogelijk publiciteit te maken. Zoals hij daar ook het parlement voor gebruikt. Dat levert stemmen op.Wilders heeft het soort advocaat dat bij hem past. Niet mijn soort dus, dat moge duidelijk zijn.
