Water
Jawel, het had niet zo veel gescheeld, maar ik leef nog. Wij waren op 15 juni op vakantie in Zuid-Frankrijk (voor de kenners, vlak bij Draguignan) en zaten middenin het rampgebied waar door hevige regenval 29 doden vielen. Beste mensen, wij lezen hier over allerlei watersnoodrampen in de wereld, maar ik moet bekennen dat ik pas echt weet wat het betekent sinds afgelopen vakantie.
Als wij hier aan water denken, denken we al gauw aan de Maas en de wijkbewoners die de Maas in hun kelders en zelfs in hun woonkamers hebben gehad. Ik wil dat niet bagatelliseren. Maar als het water in Borgharen hoog staat, staat het twee dagen later in Blerick hoog. Dat weet je tijdig en er vallen dus geen doden of gewonden. De ramp waar ik in zat is van een andere orde.
De regen kwam die dag met bakken uit de hemel. Om een idee te geven: ik heb er mijn auto gewassen met behulp van alleen een spons. Het vuil spoelde er sneller vanaf dan wanneer ik een slang zou gebruiken. Er viel in ruim een dag zo’n 40 cm water.
Voor de camping lag een bruggetje over een kleine, droogstaande bedding. Toen we die dag de camping verlieten gutste het water zo’n 10 cm. over die brug. Daar ga je met de auto eigenwijs doorheen. Toen we 4 uur later terugkwamen stroomde het water kniehoog erover. Daar ga je niet met een auto doorheen zonder risico. Ik kende een pad aan de andere kant van de camping en we besloten van die kant te proberen de caravan te bereiken. Dat bleek een misrekening. Aan die kant, waar een dag eerder geen druppel water was te bekennen, donderde het water zeker een meter hoog naar beneden, bomen en takken en stenen meesleurend.
Toen we dus toch via de normale ingang moesten, hebben we de auto daar geparkeerd, schoenen en sokken uitgetrokken, broekspijpen omhoog en waadden we door het kniehoge water. Iemand die zag wat we van plan waren waarschuwde ons dat er twee doden waren gevallen en dat we beter niet door dat water konden gaan. Weer eigenwijs gingen we door het water, elkaar goed vasthoudend. We zijn hevig geschrokken van de kracht van het water, maar het ging goed. We bereikten de andere kant en uiteindelijk totaal doorweekt de caravan.
De dagen erna hoorden we over de vele doden. En over een jonge moeder in Fréjus die haar baby niet meer op de arm had kunnen houden en door het water meegesleurd zag worden. Nooit meer teruggevonden.
Een paar dagen later was ik in het dorpje vlakbij onze camping. Zeer verrast zag ik een cafeetje, waar we eerder waren, totaal ontmanteld. De eigenaar vertelde wat er was gebeurd. In ieder berggebied zijn kloven. Doordat de bodem totaal doorweekt was en door de kracht van stromend water, vielen bomen om, dreven een stuk mee, bleven ergens steken en vormden zo een dam. Die dam werd steeds groter doordat alles wat werd meegesleurd erin bleef hangen. Die dam vormde een stuwmeer. Op zeker moment brak die dam en kwam er een vloedgolf door het dorp, waardoor in 25 minuten het water manshoog in het café stond. Door die vloedgolf vielen twee doden, meegesleurd door het water.
Het enige dat ik mooi vond aan alle ellende die ik daar in de streek heb gezien, was het volgende. Alles in het café was nat, kapot en er dus uitgesloopt. Toen ik er was had men een tafeltje buiten gezet, waarop een kannetje filterkoffie en wat kopjes stonden. In de naastgelegen dorpspomp stonden wat plastic vaatjes wijn om ze koel te houden. Het café-echtpaar had binnen een paar dagen het leven weer opgepakt en was tussendoor bezig het nodige te regelen. Mensen zitten niet gauw bij de pakken neer.
