Marc Jacobs
Waarschijnlijk hebt u hem wel eens voorbij zien racen in zijn rolstoel. “Ik ben Marc”, zo stelt hij zichzelf voor, “ik ben 16 jaar en vorig jaar geslaagd voor het VMBO bij het Blariacumcollege. Nu volg ik de Gildeopleiding Transport en Techniek.” Marc heeft de ziekte van Duchenne en dat betekent dat zijn spieren langzaam afbreken. “Typen is wat lastig”, zegt hij. “Maar er komen steeds nieuwe mogelijkheden. Nu schijnt er bijvoorbeeld ook iets te zijn dat je kunt praten en dat de computer dat dan vanzelf typt.” School volgen is dan ook geen enkel punt. Ook dankzij de huiswerk-begeleiding van het overbuurmeisje Rian.
Marc heeft de basisschool gevolgd op de Titus Brandsma. Dat ging prima. Toen hij daar begon kon hij nog alles, fietsen en lopen en zo. Maar toen hij 8 en een half was kwam hij in de rolstoel. Dat gaf weer wat meer ruimte. Als hij zelf iets niet kon, was er altijd wel iemand die wilde helpen. En zijn rolstoel werd graag gebruikt om op mee te liften, vertelt vader Wim. In de derde klas van het Blariacumcollege ging het wat minder. Zijn medeleerlingen begrepen niet wat het is om gehandicapt te zijn. En gingen dus pesten. Dat was een rot jaar. Toen ouders, Wim en Marloes, een voorlichting gaven voor de leerlingen, snapten ze hoe het in elkaar zat en wat het betekent om een spierziekte te hebben. Vanaf toen ging het beter.
Hoe is het om de wereld vanuit een rolstoel te bekijken? “Best wel positief”, zegt Marc, “je moet kijken naar wat je wel kunt en niet blijven hangen in wat je niet kunt. En ik kan veel.” Zijn ogen twinkelen als hij vertelt over het rolstoelhockey. Bij de Hockeyclub Blerick. Het speciale Red Dragon-team. Ze zijn pas begonnen, maar op het laatste toernooi hebben ze maar één wedstrijd gelijk gespeeld, tegen Eindhoven, de rest is met grote overmacht gewonnen. “En als we dadelijk sport-rolstoelen krijgen dan winnen we ook van Eindhoven”, verkneukelt hij zich nu al. Hij demonstreert de T-stick die op zijn rolstoel bevestigd wordt voor het hockeyen en ik vraag me af hoe iemand tegelijk een rolstoel kan besturen en dan ook nog eens op de hockey puck en die stick kan letten. “Er zijn mensen in het team die met een hand-stick werken”, vertelt hij, “maar omdat ik niet veel kracht in mijn armen heb ben ik meteen met de t-stick begonnen en daar kan ik nu goed mee overweg.” Moeder Marloes is voorzitter van het rolstoelhockeyteam.
Marc is een sportfanaat. Hij houdt van voetbal, hockey en schaken. En hij mag graag naar VVV gaan kijken. “Dan kan de rolstoel omhoog en er zijn mooie plaatsen, vlak bij de VIP tribune.”
Een slimme jongen… “Als ik nu direct stage moet gaan lopen voor de opleiding zou ik dat het liefste bij Seacon doen. Misschien dat Hay Berden ook wel iets wil sponsoren voor de Red Dragons.”
Tegen welke beperkingen loopt, of liever rijdt, iemand in een rolstoel aan? Marc moet diep nadenken. Hij kijkt niet graag naar de beperkingen, liever naar de mogelijkheden. “Dat is ook het mooie van Marc”, complimenteert zijn vader hem, “dat hij zo positief blijft denken.” Maar Marc vindt dus dat er maar weinig beperkingen zijn. Hij is verschillende keren op vakantie geweest. Naar Londen bijvoorbeeld, waar alles heel goed toegankelijk voor gehandicapten is. En naar Italië, waar dat helemaal niet is. En zelfs naar Zuid-Afrika. Hier in Nederland valt het best wel mee. De treinen van Veolia zijn bijvoorbeeld prima toegankelijk. Alleen het station in Blerick is weer nauwelijks bereikbaar. En hier in Blerick gaat het best goed om met een rolstoel rond te rijden. Alleen als er echt auto’s op de stoep staan geparkeerd, of een hoop fietsen, dan wordt het lastiger
Wat is er verder nog te vertellen over de persoon Marc Jacobs?
Hij heeft zangles. “Dat is ook goed voor de longen”, vertelt hij. En Marloes vult aan dat hij ook een bourgondiër is. Hij houdt er wel van om lekker uit eten te gaan.
Als ik naar huis ga bedenk ik me de belangrijkste les die ik van Marc en zijn ouders geleerd heb: Kijk naar wat mogelijk is en blijf niet hangen in wat je niet (meer) kunt…..Een wijze les!
AS
