’t Is gedaon…..
De elfde van de elfde is niet alleen Sintermerte maar ook het inschete van de vastelaovend… En de dag daarna is ’t gedaon voor adjudant Twan Jacobs, een van drie hoogheden van het afgelopen vastelaovesseizoen. Want het prinsentrio treedt tijdens de prónkzitting af.
Een mooi moment dus om even terug te kijken hoe het allemaal begon. En Twan vertelt daar graag over. Vastelaovend zit hem in ‘t blood. Als rasechte Blerickse jongen uit de Tiendstraat was hij in zijn jonge jaren al eens jeugdprins en vierde hij jarenlang ongeprotocolleerd vastelaovend: meetrekken met de optocht en drie dagen lang feesten.
Melanie, zijn vrouw, was vroeger dansmarietje bij de Wortelepin en via haar kwam Twan met de vastelaovesvereniging in aanraking. Daar was hij jarenlang lid van de technische commissie en nu van de jeugdcommissie. In het dagelijkse leven is Twan teammanager bij de ambulancedienst. En in de commissies van de Wortelepin kan hij de kennis vanuit zijn werk mooi combineren met zijn hobby. Ook schoonbroer Michael was al bij de Wortelepin, als lid van de Raad van Elf.
Hoe word je nu een hoogheid bij de Wortelepin? ‘Heel simpel’, vertelt Twan: ‘De Vorst vraagt de Hoogheid en de Hoogheid zoekt zijn adjudanten uit.’ Op ’n avond in november stonden Michael en zijn vrouw voor de deur. Melanie en Twan hadden eigenlijk meteen in de gaten, dat er iets was. Toen de vraag kwam of Twan adjudant van Michael wilde worden, hoefden ze zich geen twee keer te bedenken, maar was het een volmondig
ja. Vriend Erik was de tweede adjudant.
In het diepste geheim werd er van alles bekokstoofd, door de drie mannen en hun vrouwen. Want Twan onderstreept dat de vrouwen wel heel belangrijk zijn en ook op een lijn moeten zitten. Bij hun was dat gemakkelijk…. het was immers al een vriendenclub. Ook de ondersteuning van grootouders is belangrijk. Vooral voor de kinderopvang.
‘’Het was het zelfde gevoel van verwachting als vroeger voor Sinterklaas’’, vertelt Twan. ‘’Niemand weet het, alleen het trio zelf. Ik ging toch al altijd naar de Swaree, dus dat was niet raar dat ik het afgelopen jaar ook ging. En mijn broers gingen ook elk jaar, dus die hoefden niets te weten. En toen werd het trio bekend gemaakt. Ik zag later op de DVD dat mijn broers naar me keken van ‘jij gluiperd’.’’
De drie vrienden wilden er iets speciaals van maken. Leidend trio van de vastelaovend in Blerick, dat is een droom die je zo mooi mogelijk naar je hand moet zetten.
Kan dat, dat naar de hand zetten? Ik heb zelf altijd het idee dat alles bij de Wortelepin heel geprotocolleerd moet verlopen. Twan moet er om lachen. ‘’Natuurlijk zijn er protocollen. Dat is ook het spel. Maar daarnaast heb je toch wel de ruimte om ook zelf iets te willen. Het programma staat in grote lijnen vast, maar je kunt ook zelf dingen aangeven die je graag wilt. Zo zijn we bijvoorbeeld naar het Fortissimo concert in Venlo geweest. We wisten dat Jocus daar zou zijn tot aan de pauze, en toen zijn wij na de pauze gegaan. Ja hoor, we konden best over de brug gaan. Ons motto was ook: ’Grenze zien ós um ’t aeve’ “
Ik heb anders altijd gehoord dat de prins en de adjudanten nog niet eens alleen naar het toilet mogen gaan. Dat is zo. Maar daar is een duidelijke reden voor. De muts, de mantel, de scepter en de handschoenen mogen niet vuil worden. Dus is het wel handig als er iemand mee gaat om daar op te letten. Een soort persoonlijke assistent dus.
En ik heb ook gehoord dat prins en adjudant worden, hartstikke veel geld kost. “Dat kun je zo duur maken als je zelf wilt,” zegt Twan. Die mutsen zijn er in verschillende uitvoeringen en prijzen, en die mantels ook. Medailles, foto’s en dat soort dingen kun je aanpassen aan je wensen en je budget.
En wie betaalt dan de consumpties die Trio en Raad drinken? Er blijkt van te voren een potje gemaakt te worden. Een van de Raadsleden wordt aangewezen voor de ‘beerdeens’ en die zorgt er voor dat iedereen zijn natje en droogje krijgt. “Wij hebben er voor gekozen om beperkt alcohol te drinken”, vertelt Twan. “ Je hebt een voorbeeldfunctie als trio en iedereen heeft er recht op om een monter en fris trio te zien. Daarnaast wilde wij alle indrukken in volle glorie meekrijgen.’’
Wat was nou het hoogtepunt van de vastelaovend voor hem? Daar moet hij diep over nadenken. Er waren veel hoogtepunten. De Ziekenzitting was heel speciaal en het thuis bezoeken van mensen. Je moest dan wel op de tijd letten, maar daar was het trio wel eens balorig in. Ze wilden mensen laten voelen dat er echt tijd voor hen was. En natuurlijk de optocht… Eigenlijk was het een aaneenschakeling van hoogtepunten.
Hoogtepunten die ook veel energie gekost hebben. “Je bent eigenlijk drie en een halve week continu bezig. De eerste week ben ik 5 kg. afgevallen. Ik wilde het naast mijn werk doen maar gelukkig zei mijn baas na de eerste week dat ik maar lekker vrij moest nemen en ervan moest genieten. Het was ook geen doen om dat te combineren.”
En nu dus op 12 november het aftreden. Doet dat geen pijn? “Voor mijn gevoel was het eigenlijke afscheid al na het Truuj verbörre. Daarna was er een informeel treffen in het Raodhoes en dat vond ik toch wel emotioneel. 12 November is weer verder weg… dan heb je al de tijd gehad om er wat afstand van te nemen. Maar ik weet niet hoe het zal zijn als ik daar weer sta.”
We merken het 12 november, want dan ‘is ’t gedaon’ voor adjudant Twan Jacobs uit de Excelsiorstraat
AS
