Mijn jeugd in 't Greundörp (2)
Dit is een verhaal van een jongen die is geboren en opgegroeid in ‘t Greun Dörp en daar 17 jaar heeft gewoond.
Om de opgroeiende jeugd wat te begeleiden werd er in het wijkgebouw van alles georganiseerd. Er was een bibliotheek en een lokaal waar handenarbeid werd gegeven. Daar kon je na 18.00 uur en op woensdagmiddag terecht. En op vrijdagavond was er kaarten voor de mannen. In de vakantie gingen we met de jeugdleiders naar de Wielderse bossen. Daar werden speurtochten en spellen gedaan. Ook lag daar ons voetbalveld, waar nu de Pope staat. Ons domein was de Wienkelder met de zandberg, de kiezelkoel in de zongerd van Janssen en de kolentip, een plek bij een beek die uitkwam in de Maas .Bij warm weer vermaakten we ons daar prima. Ik heb daar ook het zwemmen geleerd. Zwemmen in de Maas mocht ik niet van mijn moeder, maar ik ging toch stiekem met mijn broer. De zwembroek had ik verstopt in het luchtrooster onder de noodwoning. Voordat ik naar huis ging moest de zwembroek eerst drogen in de zon zodat ik ze weer kon verstoppen. Zwemmen was ons lust en leven en regelmatig pakten we een sleepboot op om mee te varen naar Grubbenvorst. En als we dan geen boot terug hadden, moesten we dat hele stuk terug lopen. Bij de kolentip aan de Maas was een prima stekje om te vissen. De hengel was een bamboe stok uit één stuk die we bij Savelkouls bij de Aloysiusschool voor 10 cent hadden gekocht. De dobbertjes maakten we van een kurk die we met schuurpapier rond maakten, een pen van een kippenveer er doorheen en klaar was het dobbertje. De kippenveer gingen we bij Eiernaad de eierboer aan de overkant van de Horsterweg halen. Het koord haalden we uit het kistje van de handenarbeid in het wijkgebouw: dat was ijzergaren. De voorntjes die ik ving kon ik bij Thei Op den Oorth kwijt. Hij bakte die dan in de pan en voor de moeite mocht ik naar keuze snoep uitzoeken.
Wij hadden toen ook al een hangplek en dat was op de hoek van het wijkgebouw. Daar werden dan weddenschappen afgesloten wie het hoogste in de hoogspanningsmast durfde te klimmen. De winnaar kreeg dan een fles bier. Het was levensgevaarlijk, want als je boven was voelde je de trillingen van de stroom via het ijzer door je heen gaan.
Op mijn veertiende ging ik met mijn kameraad in de vakantie werken bij een boer in Grubbenvorst. Om er te kunnen komen hadden we een fiets gehuurd bij Cremers, die ons korting gaf omdat we er mee naar het werk gingen. We hadden geld en gingen daarmee ‘s zondagsmiddags met een heel stel naar de Filmmac, de bioscoop in Venlo, waar we voor 35 cent het wereldnieuws en een tekenfilm konden bekijken. Een van de jongens had een doosje met twee zomerkevers bij zich en had die losgelaten in de bioscoop. De kevers vlogen direct naar het licht en op het doek verschenen levensgrote kevers. Een hoop gescheld en gevloek bleef niet uit en wij maakten natuurlijk dat we weg kwamen.
Na de tweede klas voortgezet lager onderwijs V.G.L.O. in Venlo ben ik op 15-jarige leeftijd bij een baas gaan werken. Hiervoor moest in die tijd een arbeidsvergunning worden aangevraagd. Dat was in het 
Piusgebouw aan de Maaskade in Venlo. Mijn kameraden overkwam hetzelfde, zodat we elkaar alleen nog maar ‘s zondags zagen. Van het zondagsgeld kochten we voor 50 cent bij Camps een pakje Silky. Dat waren sigaretten uit Engeland. Van onze verdiende centen kochten we een tweedehands bromfiets en daarmee trokken we naar de kermissen in de omgeving. Regelmatig kwamen we in het wijkgebouw bij elkaar om daar een kaartje te leggen, waarbij menig flesje bier werd gedronken. Na verloop van tijd viel de vriendschap uiteen: de een kreeg verkering en de ander ging verhuizen. Alles bij elkaar heb ik een fijne maar ook een moeilijke tijd gehad: de kameraadschap en saamhorigheid was in ’t Greun Dörp heel groot. Een beetje hoop ik mijn kameraden en bewoners nog eens tegen te komen en te horen hoe het met hun is gegaan.
Dank aan de persoon die mij dit verhaal heeft toevertrouwd.
Toën Verheijen.
