Op de kermis kómme.
‘Noow des se toch weer in dien eige hut zits, wille weej waal ens alderwets op de kermis kómme’, zaet jóngsten broor eine gas daag veur de Pinkster.
Alderwets op de kermis…det beteikende vruger det alle omes en tantes en naeve en nichte op kwame drave. Ózze pap vónd det waal geslaag, dae zoot dan lekker met zien breurs op de plaats in ’t zunke te heise. En weej kinder kóste ’t kermisgeld waal waardere. Veural de omes woele nog waal ens waat aafschuve as zeej ’n paar klepkes op hadde.
Maar ós mam schoot dreej waeke van te veure al in de stress en kwaam pas op aom as alles achter de rök waas. Want dor meus ‘nne houp gepoets en gekaok waere. Dor woorte vlaaje gebakke en mik besteld. En met de Pinkster zelf werkte zeej zich ’t schampus um idderein te bedene en d’n bik op tied klaor te hebbe.
Dao bin ik ’n bietje bollig veur. Dus reageer ik neet al te enthousiast. En dan geit jóngste broor de fout in. ‘Weej kómme netuurlik waal op d’n aet,’ zaet hae pesterig, ‘waat wuurt dor geservereerd?’
Dor velt ’n waat óngemekkelikke stilte beej de res van de femilie.
Waat kaoke betreft heb ik ’nne naam. En die is neet zoe bes. Feitelik steit nemus dor op de springe um mien kaoksels te probere. Mich persuunlik kump det good oet, want ik heb dor de schörf aan en laot mich lever nuuëje. Dan krieg ik teminste ens waat goods te kredieze. Want ik preuf zelf ouk waal det det grei van mich nörges nao smak.
‘Hadde weej neet al waat aafgespraoke veur de Pinkster?’ vruuëg aldsten broor vertwiefeld aan zien vrouw. Die kaerels laoten ’t altied op de vrouluu aan kómme. Maar zwiegerse zwieg. ‘Op de kermis kómme is toch iets veur die van boete Blierick kómme he,’ velt um dan in. Det leet dor waal erg diek baovenop. Naef ein pak ’t charmanter aan: ‘ Det kinne weej neet make Net,’ zaet hae.’ Dich hebs ’t al drök genóg.” Dae jóng kump nog in de polletiek terech , det dörf ik te wedde.
Jóngsten broor haet intösse de konsekwenties van zien pesten ingezeen. Maar wilt toch neet gans beej gaeve, ‘ Dao zit waat in,’ zaet hae ’maar dan wil ik waal zelf gebakke appelvlaaj’.
En dus gaon ik vriedaag veur pinkster euver ’t recep van de appelvlaaj te raoje beej tant. ‘Det mót ik nog ens zeen, des dich die klaor kriegs’ zaet die. Zeej controleert de inkoupe die ik gedaon heb en det is neet bes. Ik bin de appele vergaete. En bloem en zelfriezend bakmeel det is gen combinasie. ‘Haol dich maar veur de zekerheid ein appelvlaaj beej de Piep in ’t dorp.’ raojt tant. ’Want ik wed um ’n tientje det det dor genne gif.’ Det is ech motiverend, maar mien ier te nao.
Ik gaon in de herkansing. Haol appele en bakpoejer en krieg van alle kante instructies. Haol alde kaokbeuk van mam te veurschien En maak mich zörg euver d’n baktied. Oet de does ‘nog te laeze gebroeksaanwiezinge’ kump zoewaar de beschrieving van miene niejen aove te veurschien. En det is mien redding. Det dink bliek ‘nne knoep te hebbe dae se allein maar op appelgebak hoofs te te zette en dan stelt hae zich vanzelf in. Det guuëf ’t toch neet!
Dus schel ik de appele, mix d’n deig, maak mien keuke vettig en drei aan de knoep.
’t Is neet te geluive maar dor kump ‘n richtige appeltaart oet.
As jóngsten broor met zien femilie op de kermis kump serveer ik gans cool mien baksel. Det bliekbaar ouk nog te aete is. ‘Nondepie,’ zaet broor, ‘det wuurt toch nog waat met ós Net’.
Jaojao, met zónnen aove kump se neet van eine kalde kermis toes!
Net van Zus
