D’n tandarts
Dor kin beej os toes euver vuuel gespraoke waere, maar euver d’n tandarts zwiege weej wie ’t graaf. Weej zien nog van de generatie schoeëltandarts… en det zaet genóg euver ós trauma’s!
Dae schoeëltandarts waas neet ech ’n succes. Um de zoevuuel tied (bes waal dök) kwaam dae op schoeël um alle jónge te inspecteren. En as se örges ’n gaetje hads waas ’t kassa. Dan kwaam se op de lies met kinder die met ‘t buske nao de stad getransporteerd woorte um beejgewerk te waere. Ze probeerden ’t nog leuk te bringe, smeis kreeg se ’n kwant tandebörstelke of ‘nnen andere knómmel kedo. Maar de wis verrekes good desse d’n hannes waas as dienen naam geneump woort…. Weej verkochte toes sloek en det joedevet en ander sókkergrei houwde dor waal in. Dus geej snap det ik iddere kier in de prieze veel. Blöd wie ik waas onderging ik gelaote mien lot…
Mien breurs ware slummer. Aldsten broor kroop van d’n einen kant in ’t buske en aan d’n andere kant dor weer oet. En mien elders krege berich det dor gen rich met det jónk te schete waas en det hae dus oetgeschreve woort. Jóngsten broor belde zelf as zien vader op det ziene zoon neet mier meideej. (Det is dezelfden broor dae noow zaet det ik neet mót zanike umdet det ’n slech veurbeeld veur de jónge is.)
Maar dit özelke leet zich iddere kier weer aafveure.. en leej.
Neet det dae schoeëltandarts vuuel oet haolde. Ik heb mich in mien laeve waat tandpien gehad. En ós mam wis altied waal ’n remedie. Ik leep met ‘nne keukendook um de kop gebónde, ik kreeg stökskes prei in de oere gedouwd, en as det allemaol neet baatte dan moch ik ’n sluukske alde klaore van opa nao binne werke.
Nao de liegere schoeël kwaam ik allein maar beej ’nne tandarts as dor waat getrokke mós waere. En det nog neet altied. Want ik bin eine kier beej smitje op ’t Lambertusplein vertrokke wie ik de verdouving had. Dae waas dor neet blie mee..
Nae, tandartsen en ik… det accordeert neet.
Enfin. Bis noow bin ik dor redelik good doorgerold. Maar ouk de bieterkes doorstaon de “tand des tijds” neet. En waere dor neet netter op. Dus woort ’t tied um dor toch maar ens aktie op te ónderneme. Dreej daag zoot ik dor taegenaan te hikke en heb oetintelik maar ‘nne tandarts gebeld. “Alles mót dor oet en ik wil ’n gebit.” Ik had d’n tekst geoefend, want ik woel mich ech gen vullinge, implantaten, kroeëne of ander grei aan laote praote. ‘t Meus waal kort en krachtig zien.
“Dan moet u eerst komen bespreken hoe het project er uit gaat zien”, zag ’t maedje aan d’n tillefoon. En op slaag kreeg ik waer de begaoving. Neet efkes trekke, nae… ’n gans project…
“Waat kins dich zeike,” zaet jóngsten broor as ik mien ings van mich aaf wil praote. “Doot neet zoeë belachelik,” reageert aldsten broor. Van kaerels mósse ’t weer hebbe. Det weit ik ouk waal det ’nne volwasse mins neet zónne schieter mót zien en ik schoef mich dao ouk waal veur. Maar ik bin noow einmaol ein draosbóks.
Gelukkig reagere zwiegerse en tant op de gooj meneer. Die laote mich iers bibberen, hebbe compassie, zegge det ’t ouk neet mei velt en staeke mich dan ’n hert onder de reem. “Taegeswoordig duit ’t lang neet zon pien as veurhaer.”
Dus gaon ik ’t project aan. En inderdaad… de ierste twieë kier ware pienloos… Maar dor staon nog waat kiere geplend, dus ’t is nog efkes flink op de tand biete!
Net van Zus
