Kleier
As se aan de Kets vruuëgs waat ’t wilt doon is dor maar ein standaardantwoord : sjoppen. Dao snap ik niks van. Persuunlik kin ich mich hónderde dinger veurstelle die leuker zien dan kleier koupe. Ik heb dao ech de schörf aan. De sjouws van d’n eine winkel nao d’n andere. De zuus allein maar kleier die se neet wils of die mäötje visgraot zien. En kumps se toevallig waat geschiks taege in dien maot en geis se ’t passe, dan zuut ’t neet oet.
Det passe is ’n kruuts op zich. Morjen waat is det aan- en oettrekke vermeuiend. En dan heb ik ’t nog gen ens euver det leech in die pashökskes en die spegels die zoeë dudelik laote zeen waat dor allemaal verkierd is aan dien lief en wao ’t zoeal boebelt en oetgezak is. En geluif mich, dao wuurs se neet blie van!
Gelökkig heb ik twieë ‘sjopvrindinne’. Um de gas waeke gaon weej nao de stad stappe en happe. Dan waer ik in ’n pashökske gedouwd en sjouwe zeej kleier aaf en aan. Vrindin ein haet ‘nne waat wilde smaak. Vrindin twieë is prakties en kiek of ’t good pas en ik ’t mekkelik kin wasse. En zoeë blief mich altied waal waat aan de vingers hange. Daonao kump ’t happe en ónderwiels kinne weej taegenein klage euver de lien en andere dinger.
’t Ergste is as se persé iets nuuëdig hebs veur de ein of andere gelaegenheid. Want as ’t mót dan vinds se niks. Dao staon ik neet allein in. Zwiegerse mót in ‘t lank nao ’n broelof en is al waeke aan ’t plare um ’n geschik kledje te vinde. En lets kwaam ik in de stad emus oet de Liewerikstraot taege die gans verhit ’n kleierzaak oet schoot. ‘’Pfff.. broelof’’, kuuëmde zeej en vloog weer vaerder. Ik kós ’t gans inveule.
‘’’Det is vrouluujkwats’ zegge de breurs as zeej zoeë waat hure. Maar die kaerels hebbe ’t dan ouk maar gemekkelik. ’Die koupe zich ’n haemp en ‘nne slieps en zien weer ’t menke.
Ik meus dus ouk op sjiek nao ’n fieës van ’t werk. En leet mich door vriendin ein verleije tot ’n wild kledje. Ik had ’t dor eigelik neet op. Maar ja.
D’n daag van ’t fieës goeide ik mich in de schminck en ’t kleid. En wie ik in de spegel keek waas ik waal tevreje en vónd ik mich nog lang genne knómmel!
Tant en nich kwame ’n tas kóffie haole en keure. D’n ierste indrök was positief. Maar wie ik mich waat veureuver boog begós tant bedinkelik te kieke. ‘’Det kin zoe neet, Net’’ zag zeej, ‘det is toch waat ónkeur’’. Ik loerde ens nao ónder en vónd det ’t dor bes mei door kós. Ik heb noow einmaol ‘nne gooje kómmesveur. Nich waas ’t met mich ens.
Tant keek nog ens krities. ‘Nae, det geit ech neet, dao mótte weej waat aan doon’. Die hellepe mótte waat hoeëger.” Waat tant in de kop haet, haet zeej neet in de kónt. Dus woort dor plekband beej gehaold um de hellepe korter te make. Det bleef neet plekke.
‘t Nietmesjien kwaam op taofel. Det werk altied prima um de zoum van ’n bóks korter te make. Met twieë man stónde tant en nich aan mich te niete. Ein gans geplaar maar de nietjes hele neet.
Oetintelik kwaam dor toch örges naold en draod teveurschien en woorte de helpe door tant vakkundig korter geneid. ’t Boebelde waal ’n bietje op de schouers, maar d’n outfit woort toch good gekeurd.
’t Fieës waas ’n succes. Mien kleid ouk. Maar dor zag mich waal emus det hae die versiering van nietjes op de schouer zoeë apart vónd…..
Net van Zus


