‘t Waer
De femielie haet dees daag twieë heikele punte um te bespraeke. De vastelaovend en ’t waer. En dor is ein dudelik verband tösse die twieë.
Ik heb net ós tant aan d’n tillefoon as de femielie binnenschufelt. ´Ik ben net eine knien in ein hok´, zaet die. Zeej haet ings um boete te valle en det kin ich mich good veurstelle. Ik heb zelf al ‘nne schuver gemak wie ik mich nao dörp slingerde. En zit noow met einen blauwen bats. Det zit neet ech lekker.
De naeve ozele zich nao binne. ´God meja, waat is det kald´ schuvert naef ein. ´Zoe kald is ´t nog noeëts gewaes.’ Hae meus ‘ns weite. Vruger, toen waas ’t pas ech kald (naef twieë begint met de uig te rolle as ’t woord vruger velt en geit maar vas de flaajschuttelkes pakke). Weej herinnere ós nog det weej met de sök en weckringe um de schoon nao schoeël ginge, um neet oet te glieje want de straot waas net ein slidderbaan. Weej trokke ós schoeëltas aan ein tuike achter ós aan. En krege ze daoveur later op de näöd van ós elders. Weej herinnere ós de blome die ’s morges op de roete stónde as de kachel nog neet aangemak waas. En eur oma vertelde altied euver wie de Majjem toe gevrore waas en dor minse euver ’t water lepe.
‘Det deej emes 2000 jaor geleje ouk al’ zaet naef twieë. Hae haet de flaai in d’n ieskas gevónde en vindt det dudelik vuuël interessanter.
‘Ik bin det waer ouk kótsmuug’ zaet mien zwiegerse. Maar mien broor, dae altied waat krangs is ‘vindt ’t waal waat hebbe’.
‘Waal good veur de wintersport‘ vindt naef ein, want dae geit snowboarden. Waat ik persuunlik linke kook vind. Det geit mich allemaal vuuels te hard. En daen eine van de minigenerasie had nao einen daag skien al ziene pols gebraoke ’Maar ik bin good beveilig huur Net’ zaet naef. ‘ik heb iets veur op de kop, veur um de kneen en um den erm, det geit good.’
‘Jao’ knauwelt naef twieë met de mónd vol. ‘Dae haet zich zelfs eine kóntebeschermer aangeschaf… det neump zich sportman!’
Naef twieë is bliekbaar waat sjeloers. Maar eine kónte-beschermer liek mich gaar neet gek. En ik gaon maar weer ens op de neet-blauwen bats zitten.
Zwiegerse bringk ’t gesprek hendig op ein ander ónderwerp en vruueg waat idderein met de vastelaovend geit doon. Ik gaon netuurlik truuje . ‘Wij weten nog niet wat we doen’ zaet de pöl van naef twieë die van daobaove kump en naef twieë kiek waat pienlik , maar hilt wieselik zien klep.
‘ O jao, kinne dor waat minse kómme slaope? ‘ vruueg naef ein. ‘Des good’ zaet ziene pap. ‘ Wievuuel?‘ vruueg zien mam, die waat wiejer naodink. ‘Ein stök of dreej, veer’ zaet naef. ‘Huugstens veer dus?’ ‘’t Zoele dor ouk vief of zes kinne waere’.
De elders kieke waat bedinkelik. ‘’t Is allemaol good en waal’ zaet mien zwiegerse dan klook ‘ maar ik wil op tied weite wievuuel. Ik zörg det dor genóg te kredieze in hoes is en geej mak óchen eigen kóffie, bak óch eige eier en ruump de rotzooi op. O jao, en dor kruup nemes in mien bed.’ ‘En dor geit ouk nemes op de grónd richting plee ligge’ völt mien broor aan. ‘ Dao heb ik mich veurig jaor de nek euver gebraoke’ verduuts hae veur mich. ‘Euveral loge erm en bein.’ Ik snap ’t gans en naef ein bliekbaar ouk.
‘Heb geej al pekskes veur de vastelaovend?’ vraog ik mien zwiegerse. Die begint te lache. ‘ Dao hoof ik mich neet drök um te make. Det guuef dor toch genne. Annie oet Helde haet in de kóffie gezeen det ’t dan zoe sniejt det dor gennen optoch kint trekke.’
Weej zeen door de roete de snieëvlök valle. En schödde nog maar ens 'n teske kóffie in. Of Annie geliek krieg?
Net van Zus
