Kemunie
Broor is genuued veur ’n kemuniefees. En det gif ós de kans um herinneringe op te haole.
‘Ik weit dor neet zoeë vuuel mier van‘ zaet naef twieë. ‘Allein det ik mien bóks scheurde.’ Jao det kin neet misse. Daen hampeleman verroepzak al zien kleier. Naef ein wet nog det hae good geschoek woort door de femilie. En det zeej ‘n blauw pak aanhadde waat hae dao nao noeëts mier gedrage haet.
Det velt mich taege. Ik bin dan waal waat alder maar dor is mich toch hiel waat mier van mienen ierste kemunie beej gebleve. Det waas toendertied dan ouk waal ‘n absoluut huuegtepunt wao weej waeke lang nao toe laefde.
Pestoeër kwaam ‘nne gas kier per waek in de klas um ós te vertelle waat weej noow eigelik ginge doon en daar woort drök gerippeteerd: Wie weej meuste loupe, wie weej meuste kniele, wie weej de hand meuste halde en wie weej meuste biechte, want ós zieltje meus netuurlik waal spic en span zien op daen daag.
Thoes was mam waeke bezig met eur eige veurbereiding. Dor meus ‘n kemuniekledje kómme (wit netuurlik) met ‘n kruunke veur in de haor. Kemunieschoon (zwarte lak wao se dich in kós spegele en wao nog gen vaje in zote). En zelfs ‘n kemunie-ónderfleur en -haemp. En dor meus behuurlik aete en drinke ingeslage waere want de ganse femilie kwaam op d’n bik.
Op d’n daag zelf waas dor ‘nne praos veur mich versierd met ‘n kelk van geel crêpe-pepeer en woort ik hiel plechtig door mam, oma en de tant in mien kleier gehese. Ik veulde mich net ‘n prinses en waas dor gans devoot van. In percessie ging dor ‘nne ganse zwiek kemuniekante nao de kerk. In twieë rieje, de maedjes rechs en de jónge links (op gepaste aafstand vanein) met de hermenie veurop.
Waat dor in die kerk gebeurde steit mich neet zoeë good mier beej.
Maar waal det weej daonao foto’s ginge make beej Koopal in ’t dörp. In mien kledje, op ‘n sjiek steulke. Ouk mien breurs hebbe zo’n stasieportret : allemaol met ‘t zelfde steulke, allein staon zeej dor naeve met ‘n kerkbook in de hand.
Daonao kwame de kedoos. ‘nne Roeëzekrans, ‘n wiewater-bekske, schilderiekes met ’t Onzevader en ’t Weesgegroet, … van die dinger die ik noow nog aaf en toe op de zölder taege kom umdet ’t toch zund is um ze weg te smiete, maar de duis dor niks mier mei.
Interessanter veur mich waas de fiets dae ik kreeg. ‘nne Zwarte. Met de instructie det ik dao daen daag allein maar nao moch kieke want anders woort mien kledje smaerig.
Veur de res waas ’t maar ‘n saai gedeuns. Met as insigge onderbraeking de stökke sjoklaat die ik van idderein kreeg. (Dao hat ik eigelik neet zoeë vuuël aan, want die hadde weej zelf in de winkel, maarja).
Wie weej ’s middaags nao ’t lof meuste waas mien kledje toch al waat smoezelig. En kreeg ik se op mien mieter. ‘Det krieg se met die witte kleier,’ meint naef ein, ‘det is ouk neet praktisch en zeker neet veur dich Net’. Naef twieë bekiek ‘t anders: ‘Dich ‘n smaerig kleid en ik ‘nne scheur in mien bóks… weej liekene toch waal op ein Net…hampeleman en hampelvruike’
Net van Zus
